هوا پاییزی شده شدید. بارون می یاد که حسودی ام نشه به تهرونیا.
بالاخره جشن های اینجا تموم شد. یعنی دیشب بارون برنامه هاشونو یه کم بهم ریخت. فروشنده ها مجبور شدن بساطشون رو زودی جمع کنن تا آب نبردشون. اما غرفه دارها و رستوران ها و بارها که سقف درست و حسابی داشتن به کسب و کارشون ادامه دادن.
تو تهران کم غصه ی فقیرا و افغانی هارو می خوردم اینجا هم با دیدن سیاهپوستهای آفریقایی یا به قول اینجایی ها نگروها باید ماتم بگیرم. اکثرشون دست فروشی می کنن و بیشترشون با قیافه های مظلومشون می خوان سی دی های کپی شده ی آخرین فیلمهای هالیوودی یا اسپانیایی رو بهت بفروشن.
بالاخره اولین متلک رو هم امروز نوش جان کردم. یه چیز تو مایه های خوشگله و اینا..
.
ما تو ایران دختر یا پسر بیشتر با هم دست می دیم. اما اینجا همدیگه رو می بوسن. مخصوصا دو تا از جنس مخالف. من اینجا چند بار سر همین قضیه ضایع شدم. خواستم دست بدم به طرف. شونم و گرفته و دو تا ماچ رو لپم... این قضیه بیشتر وقتی اتفاق می افته که یک نفر تو رو به دیگران معرفی کنه.و دیگه بین دوستان و آشنایان معموله. بدتر از اون این عادت ایرانی سه تا ماچ ه که خیلی ضایع تره. یارو داره می ره یقه شو می چسبی که سومی رو هم بگیری...
دیروز داشتم اخبار ورزشی نگاه می کردم از تلویزیون. راجع به بازی رئال مادرید و بارسا بود. و مصاحبه با بعضی بازیکنها. خیلی بامزه بود. تا حالا ندیده بودم بکام اسپانیایی حرف بزنه. یا بعضی دیگه از بازیکنهای غیر اسپنیش. سوای لهجه ی با نمکش هزارتا غلط گرامری و غیر گرامری داشت. راستی بکام چند ساله اسپانیاست؟؟؟
حالا که حرف تلویزیون پیش اومد بگم که چقدر برنامه هاشون آبدوخیاری ان! همه ی کانالها برنامه هایی دارن که می شینن راجع به هنرپیشه ها و خواننده ها و آدمهای معروف در کل غیبت می کنن.این چی کار کرد اون یکی به دوست دخترش چی هدیه داد کی با کی بهم زده. کی و با کی کجا دیدن و ...یه برنامه ای هم هست که یه بار دیدم یه نفر می یاد از تمام هنرهاش حرف می زنه تا یه زوج مناسب پیدا کنه. اصلا خوشم نیومد!
از وقتی که اینجام حتی یه بار هم ندیدم ماشینی چراغ قرمزو رد کنه. همشون ردیف پشت خط کشی عابر پیاده می ایستن. بر عکس تهران که از رو خط کشی عابر هم که رد می شدم انگار از قصد می خواستن آدمو زیر بگیرن. اولا با احتیاط زیاد رد می شدم چون وحشت رد شدن از خیابونای تهران هنوز یادم نرفته بود. اما الان دیگه خیالم راحته می دونم که چشم بسته هم می تونم از خیابون رد شم.
مرسی از کیپ تاکینگ عزیز . لوا خوشگله. شانه بسر موفرفری و بقیه ی دوستان که کمکم کردن فارسی بنویسم. دارم می رم یه شهر خوشگل پیش یکی از دوستام. یه آب و هوایی عوض کنم. با عکس برمی گردم. ببخشید بچه ها لینک نمی تونم بدم. بلاگفا خر شده دوباره.
بالاخره جشن های اینجا تموم شد. یعنی دیشب بارون برنامه هاشونو یه کم بهم ریخت. فروشنده ها مجبور شدن بساطشون رو زودی جمع کنن تا آب نبردشون. اما غرفه دارها و رستوران ها و بارها که سقف درست و حسابی داشتن به کسب و کارشون ادامه دادن.
تو تهران کم غصه ی فقیرا و افغانی هارو می خوردم اینجا هم با دیدن سیاهپوستهای آفریقایی یا به قول اینجایی ها نگروها باید ماتم بگیرم. اکثرشون دست فروشی می کنن و بیشترشون با قیافه های مظلومشون می خوان سی دی های کپی شده ی آخرین فیلمهای هالیوودی یا اسپانیایی رو بهت بفروشن.
بالاخره اولین متلک رو هم امروز نوش جان کردم. یه چیز تو مایه های خوشگله و اینا..
.
ما تو ایران دختر یا پسر بیشتر با هم دست می دیم. اما اینجا همدیگه رو می بوسن. مخصوصا دو تا از جنس مخالف. من اینجا چند بار سر همین قضیه ضایع شدم. خواستم دست بدم به طرف. شونم و گرفته و دو تا ماچ رو لپم... این قضیه بیشتر وقتی اتفاق می افته که یک نفر تو رو به دیگران معرفی کنه.و دیگه بین دوستان و آشنایان معموله. بدتر از اون این عادت ایرانی سه تا ماچ ه که خیلی ضایع تره. یارو داره می ره یقه شو می چسبی که سومی رو هم بگیری...
دیروز داشتم اخبار ورزشی نگاه می کردم از تلویزیون. راجع به بازی رئال مادرید و بارسا بود. و مصاحبه با بعضی بازیکنها. خیلی بامزه بود. تا حالا ندیده بودم بکام اسپانیایی حرف بزنه. یا بعضی دیگه از بازیکنهای غیر اسپنیش. سوای لهجه ی با نمکش هزارتا غلط گرامری و غیر گرامری داشت. راستی بکام چند ساله اسپانیاست؟؟؟
حالا که حرف تلویزیون پیش اومد بگم که چقدر برنامه هاشون آبدوخیاری ان! همه ی کانالها برنامه هایی دارن که می شینن راجع به هنرپیشه ها و خواننده ها و آدمهای معروف در کل غیبت می کنن.این چی کار کرد اون یکی به دوست دخترش چی هدیه داد کی با کی بهم زده. کی و با کی کجا دیدن و ...یه برنامه ای هم هست که یه بار دیدم یه نفر می یاد از تمام هنرهاش حرف می زنه تا یه زوج مناسب پیدا کنه. اصلا خوشم نیومد!
از وقتی که اینجام حتی یه بار هم ندیدم ماشینی چراغ قرمزو رد کنه. همشون ردیف پشت خط کشی عابر پیاده می ایستن. بر عکس تهران که از رو خط کشی عابر هم که رد می شدم انگار از قصد می خواستن آدمو زیر بگیرن. اولا با احتیاط زیاد رد می شدم چون وحشت رد شدن از خیابونای تهران هنوز یادم نرفته بود. اما الان دیگه خیالم راحته می دونم که چشم بسته هم می تونم از خیابون رد شم.
مرسی از کیپ تاکینگ عزیز . لوا خوشگله. شانه بسر موفرفری و بقیه ی دوستان که کمکم کردن فارسی بنویسم. دارم می رم یه شهر خوشگل پیش یکی از دوستام. یه آب و هوایی عوض کنم. با عکس برمی گردم. ببخشید بچه ها لینک نمی تونم بدم. بلاگفا خر شده دوباره.
+ نوشته شده توسط مریم در جمعه بیست و هشتم مهر 1385 و ساعت
1:0 |
