همه همکارام بیشتر از یه ماهه که تو شرایط پر استرسی دارن کار می کنن ، همه منتظر روزی هستن که خیلی هم دور نیست ، روزی که عذر خیلی ها رو بخوان ، باسابقه ، تازه کار ، با تحصیلات عالیه ، زیر دیپلم ، کاربلد ، آماتور ، ... خلاصه که همه منتظرند که در آستانه روز کارگر یه حالی به جماعت کارگر داده بشه ، چه تو این شرکت چه در تمام شرکتهای دولتی ، نیمه دولتی . اوضاع خیلی بی ریخته . نمی دونم چی می شه. البته ترس و دلهره من به خاطره خودم نیست که به خاطر نوع کاری که می کنم قابل بیرون انداختن نیستم ! اما همکارامو که می بینم غمم می گیره. اگه بیرونشون کنن چه کاری می تونن پیدا کنن ! اونی که بیست و خرده ای ساله که داره اینجا کار می کنه و هنوزم مستاجره اگه حتی یه ماه هم بیکار بمونه چه جوری می خواد خرج زن و بچه و اجاره خونشو بده ؟!