تو این 25 سال زندگی در 4 جای مختلف کار کرده ام ، اما نکته ای که برام جالبه اینه که هیچ کدوم از مدیرهای جاهایی که در اون جا ها شاغل بودم آدمای لایقی نبودن و علاوه بر اینکه برای انجام کارهای تخصصی شون صلاحیت و مدیریت لازم رو نداشتن برخورداشون با کارمندا هم فاجعه بوده ، یه جورایی همه کارمندا ( یا کارگرا) از دستشون شاکی بودن حتی می خواستن یه جوری یه بلایی سر رئیس مربوطه بیارن! خودمم البته یادم نمی ره که دلم می خواست ماشین رئیس یه موسسه ای رو که حقوق دو ماهم و نداده بود آتیش بزنم ، البته این کارو نکردم ولی فکر کنم تا حالا ترکیده باشه انقدر که من بهش بد و بیراه گفتم. اون زمان من متوجه قوانین در پیت کار در ایران شدم ، و مشکلات طبقه کارگر رو با گوشت و خونم احساس کردم. اون زمانی که تو اداره کار برای گرفتن حق ام از این طبقه به اون طبقه و از این اتاق به اون یکی می رفتم، فهمیدم کارفرما ها چقدر را در رو دارن ، 3 ماه ازت کار می کشن به عنوان آزمایشی، بدون قرارداد و ... بعد به خاطر هزینه نکردن برای بیمه و سایر مزخرفات خیلی راحت پرت ات می کنن بیرون و یک نیروی کار قبراق دیگه رو برای 3 ماه جانشین ات می کنن. این پروسه رو من بارها به چشم دیدم. مستخدمی رو دیدم که وقتی به مامور بیمه که برای سرکشی اومده بود گفت که چند ماهه کار میکنه ولی هنوز بیمه نشده ، اخراج شد. این تازه مال اون بدبختهایی که حتی قرارداد و بیمه ندارن. اینجایی که الان هستم یه بنده خدایی مریض شده ، استخدام رسمی هم هست دکتر بهش استراحت داده ، به دلیل افسردگی ، و مدیر گرانقدر فرموده اند که بهش بگید بیاد تسویه کنه دیگه به درد ما نمی خوره.
از شرکتهای کوچیک گرفته تا وزارتخونه ها توسط همین آدمای نا لایقی که با نمونه هاشون برخورد داشتم اداره می شن.